Mythische proporties

The city that never sleeps': ik moet nog eens zelf de straat op midden in de nacht, maar ik kan me na een paar uur New York wel voorstellen wat ze met die leus bedoelen. Al zal in mijn geval niets te maken hebben met de 24 uurs economie of winkelen om 2 uur 's nachts. Het is puur het tijdsverschil wat mij de laatste uurtjes van deze dag de das om doet. Alhoewel, das, had ik maar een das om. Het is 'chilly' zoals de Amerikanen dat zeggen. Zo rond de vier graden celcius met een snijdende wind. In elk geval: kunstmatig houd ik mijzelf wakker met Pepsi cola en maar blijven rondlopen in die wonderlijke stad.
Op mijn krap bemeten kamertje van de YMCA West Side zit ik aldus te vechten tegen de slaap als een zombie tegen een kruisteken. Het is 'bij jullie' nu half vier 's nachts...
De eerste kennismaking met de Big Apple was er een van wederzijds genoegen. De stad deed niet moeilijk en presenteerde zich aan mij met strakblauwe hemel, soepelrijdende metro´s en vriendelijke New Yorkers achter balies met korte rijen.
Op zo´n eerste dag doe je eigenlijk niet veel meer dan uberhaupt het vliegveld verlaten (al viel het mee met de beruchte douane), naar Downtown rijden, in de file staan, je vergapen aan de stomste dingen (“Hé een bord met 'Honking forbidden'!”) inchecken en de buurt verkennen.
Maar... ik ging al wat verder. Zo ben ik al tot aan de 15e straat downtown gemetroot! Daar zou ik een kamer bekijken waar ik mogelijk mijn intrek neem nadat ik de YMCA ben ontvlucht. De kamer was prima, de huisgenoot ook (een vriendelijke dokter), maar de kamer en het appartement wat minder. Het stonk er naar lang niet verschoonde bedden en overal lag 'meuk'. Laat ik het zo zeggen: dat zijn vriendin hem kort geleden had verlaten was terug te zien in de inrichting en staat van het appartement.
Daarvoor had ik als een toerist zonder schaamte foto's staan maken op Times Square. Wat een mal gebeuren daar. Iedereen staat met open mond om zich heen te kijken, maar het enige dat je ziet is niets anders dan grote, bewegende reclameborden. Die zijn dan wel erg indrukwekkend, maar het is raar dat niet de stad zelf indruk maakt, maar juist wat over die stad heen is geplakt of gehangen. Of zijn die gebouwen aan de onderkant zo lelijk dat we alleen maar blij mogen zijn met LED, neon en billboard?
Al met al een enerverende eerste dag. Het gevoel dat je op zo'n dag hebt is eigenlijk uniek: je zult nooit meer een eerste dag in New York hebben. Een eerste wandeling, een eerste blik omhoog, een eerste taxi- of metrorit. Al loop je alleen maar, het gaf mij een enorm gevoel van vrijheid. Rondlopen in een stad waarvan je zoveel namen al jaren kent, maar die bijna mythische proporties hebben aangenomen.
Ook mythische proporties krijgt mijn moeheid. Dus zet ik achter dit bericht een hele grote PUNT. Morgen weer in... New York!

Gaan

Echt terug kan natuurlijk wel, maar makkelijk is het niet. Immers, met een visum en een vliegticket op zak moet je wel heel goede redenen hebben om niet dat vliegtuig in te stappen. En niet jezelf volop in de dynamiek van de Stad der Steden te gooien.
Kortom: ik ga. Een maandje maar. Maar toch. Best eng, alles achterlaten; werk, huis, vriendin, vrienden. Maar juist dat maakt dat ik er enorm naar uitkijk. Niet om mensen achter te laten natuurlijk, maar puur het vooruitzicht om even totaal disconnected een maand jezelf te moeten redden. Goed, ik ken daar wel wát mensen. Maar om nou te zeggen dat het een gespreid bedje is... Nee, niet echt.

Via dit blog ga ik proberen om in elk geval wekelijks verslag te doen van mijn belevenissen, ervaringen, observaties en gevoel daarbij. Ik zie het al voor me; met een enorme beker latte macciato in de Starbucks dit weblog bijwerkend. Hoe metropolitaans kan het worden?

Later meer over mijn stage!

New York, ik kom eraan

New York New York. Zo heet het megalomane hotel in Las Vegas waar ik vorig jaar half verbaasd en half hoofdschuddend doorheen liep. Wat een waanzin. Ze hebben het zelfs voor elkaar gekregen om een heuse achtbaan dwars door het hotel te laten lopen.
Zulke achterlijkheden heb je niet in het echte New York, althans dat vermoed ik. De hoogste tijd om dat eens met eigen ogen te aanschouwen. En dan natuurlijk gelijk te proeven aan het echte metropolitane leven dat hoort bij deze stad die ook wel de navel van de wereld wordt genoemd. En aangezien ik toch 160 uur stage moet lopen voor de opleiding Metropool, die ik vanuit mijn werk bij de gemeente Amsterdam dit jaar volg, leek the Big Apple mij een aardige keuze.
Zo gezegd, zo gediggydaan.
Het eerste idee om de grote plas over te steken en mij een maand lang in het New Yorkse leven te storten ontstond ergens in het voorjaar. Ongelofelijk hoeveel tijd er dan nodig is om daadwerkelijk alles te regelen. Ik heb in elk geval een stageplek: bij de Manhattan Communmity Board nummer 4. Een soort wijkraad die burgers helpt bij het beinvloeden en verbeteren van hun leefomgeving. Daarover later meer. Het punt dat ik nu wil maken is dat ik zal proberen dit mooie blog af en toe te updaten. Dat schijnt ook via je mobiel te kunnen. Hoe metropolitaans! Ik hoop dat ik hiermee alvast een voorschot kan geven op het stageverslag en de verhalen bij thuiskomst.

Maar nu eerst op zoek naar een visum en een woning!